Inkluzja nie może zależeć od miejsca zamieszkania – równe świadczenia dla osób niewidomych, sprawied

Hier ist die professionelle, ausdrucksstarke polnische Übersetzung für deine Einleitung und Begründung der Petition. Sie behält die emotionale Dringlichkeit bei, verwendet aber gleichzeitig die passende formelle und politische Terminologie.

My, grupa osób niewidomych i słabowidzących, domagamy się zakończenia niesprawiedliwości w Niemczech! Chociaż w polityce wiele mówi się o dostępności i inkluzji, w prawdziwym życiu nasze potrzeby są w 99% ignorowane. Dotyczy to zarówno naszego wsparcia finansowego, jak i naszego bezpieczeństwa w budynkach użyteczności publicznej.

Dlaczego obecny system jest haniebnym zlepkiem przepisów: Wsparcie finansowe to niezbędne świadczenie kompensacyjne (wyrównujące szanse). Ponieważ jednak leży to wyłącznie w gestii poszczególnych krajów związkowych, doświadczamy katastrofalnego nierównego traktowania:

• W przypadku zasiłku dla osób niewidomych: Osoba niewidoma we Flensburgu napotyka te same bariery co osoba w Düsseldorfie! Mimo to w Nadrenii Północnej-Westfalii (913 €) czy w Hesji (ok. 785 €) wypłacane są bardziej odpowiednie kwoty, podczas gdy osoby poszkodowane w Szlezwiku-Holsztynie (325 €), Saksonii (380 €) czy Badenii-Wirtembergii (410 €) są masowo pozostawiane same sobie.

• W przypadku zasiłku dla osób słabowidzących: Tutaj chaos jest jeszcze większy. W Nadrenii Północnej-Westfalii kwota ta od lat jest zamrożona na śmiesznym poziomie 77 € (Bawaria płaci około 244 €, Hesja około 235 €) – a w wielu innych krajach związkowych nie przeznacza się na ten cel ani centa! Bycie osobą słabowidzącą w codziennym życiu oznacza to samo, co bycie osobą niewidomą. Ograniczenia są identyczne.

Dlaczego żądamy automatycznej waloryzacji (Skandal inflacyjny): To skandal, że nasze świadczenia kompensacyjne stoją w miejscu od lat czy dekad, podczas gdy koszty życia drastycznie rosną. Gdyby na przykład zasiłek dla słabowidzących wzrastał równolegle z emeryturami, już dawno musiałby wynosić 130 € lub więcej. Ci, którzy sami regularnie przyznają sobie dodatki inflacyjne, nie mogą tak po prostu zbywać i zapominać o najsłabszych członkach społeczeństwa.
Dlaczego życie publiczne jest niebezpieczne i upokarzające: W budynkach państwowych, ratuszach i szpitalach jesteśmy systematycznie pomijani.

• Kliniki: Rozwiązania techniczne dla bezlukowych systemów naprowadzających istnieją od dawna, jednak przez ignorancję odmawia się nam do nich dostępu.
• Urzędy: Zwykły „gong” jako sygnał przywoławczy absolutnie nic nam nie daje. Nawet komunikat w stylu „Numer 8, prosimy do stanowiska 15” nie doprowadzi nas do celu, jeśli nie widzimy, gdzie to stanowisko się znajduje.

Koniec z byciem niewidzialnym! Ogólnokrajowe, jednolite świadczenia kompensacyjne i rzeczywista dostępność nie tylko poprawiają jakość życia, ale są wyrazem elementarnego szacunku.
Pokażcie solidarność! Prosimy, wesprzyjcie tę petycję, podpiszcie ją i udostępniajcie. Walczmy wspólnie o sprawiedliwą przyszłość, w której nikt nie zostanie zapomniany z powodu swojej niepełnosprawności wzroku!